6/7/2009 - ŞÜKEYRA-4
hiç yağmayacak yağmur gibiydi gülüşün Şükeyra;
adımlayarak değil vurularak geçilen.
yağdın,
ben şimdi kalbimin neresini ıslatarak ömrümü adına süreyim?
tanrıçalar üşür saçlarının kumral rüzgarından Şükeyra
bir kıyamet kalır yaşanmamış günlerin aydınlığına sarılan
bir Ankara kalır koskaca kentlerin ortasında
ellerinle baş başa ağlayan..
biliyorsun Şükeyra
yüzünün serin beyazıyla saklambaç oynadım
koynuma hüznümün cesedini gömerken
sana geldim
kendimde kapıda kaldım
ben beni bu kadar unutacak mıydım?
ikimizin boşluğunda yalnız kaldı aşk
düş elbette vardı ve yağmur kadar utangaç
kar kadar bembeyaz yağmalıydı
kasten ağladım ardından
giden miydi otogar kalabalığında kalan?
kalan mıydı saçlarının ardı sıra kovalayan?
gözlerimin okyanus derinliğinde seni görebilme becerisiyle eğilirken gözlerin
gördüğüne güç yetiremedi ömrün belkide.
susarak yol verdin yollarıma Şükeyra
oysa ne çok bekledim kalbinin kıyametini...
ifadesizdi kentin hüznüne asılan uçurumlar
mevsime soluk verdim: dilimde birikti yağmalar ve yalvarmalar
künyeme ekle Şükeyra:
aşk sessizliğin lamelif'ini yutkunurken alfabesiz ağlamakmış
bu kavga benimse
bu cinnet benimse
kalbini sırtlayıp dikene gül sunarken ellerim kanamışsa
beni ekleyecek misin seni seviyorum'larına?
alnımı yırttım kaderimi okumaya çabalarken
narkoza yatırdım aklımı aşk her şey diye... her şey aşk...
dilimde kendine yetmeyen cümlelerin kekemeliği
beni hecelemeden sevebilir misin Şükeyra?
masallarda uyuyan yanlarıma çok geldi büyümüşlüğüm
paramparça geceden yıldız ka(n)ydırdım
ama bu kez dileklerim yırtıldı
anladım: kendinden başka hiçbir şeyi tamamlayamıyor aşk...
aşk her ihtimalse
ve her aşk ihtimali özlemekse
kim tutacak dileklerimi benim yerime Şükeyra?
CENGİZHAN KONUŞ
2009/TEMMUZ 6
| 
